بازی میان لایههای یک نقاشی
نمایشگاه دو نفره مدرسی و محمدی یکی از آن نمایشگاههایی است که جدای از اتفاقاتی که در زمینه نقاشی در کشور رخ میدهد، به یک فضای شخصی و متفاوتتری رسیده است و مخاطب از دیدن این آثار چندان دست خالی هم باز نخواهد گشت.
در این نمایشگاه که 11 اثر به نمایش درآمده است، جواد مدرسی با نگاهی متفاوتتر نسبت به آثار پیشین خود، نقاشیهای انتزاعی و کوچکی را به همراه یک کار با ابعاد بزرگ ارائه داده است و وحید محمدی با همان نگاه رنگین به کار پرداخته است و درخت همچنان در آثار جدید او به عنوان نقشمایه اصلی به فضای انتزاعی اضافه شده است.
از سوی دیگر کلاژهای چوب و فلز عنصر جدیدیست که در بیشتر کارهای محمدی در این نمایشگاه افزوده شده و در برخی آثار به فضای خوبی رسیده است.
آنچه را که در آثار محمدی میتوان به عنوان یک عنصر اصلی و تاثیرگذار بر مخاطب نام برد، رنگ است که با نگاهی به نقاشیهای او خود را به خوبی نشان میدهد.
نقاشیهایی از مجموعههای پیشین «وحید محمدی»
نقاشیهای وحید محمدی در این نمایشگاه را میتوان به دو دسته کلی تقسیم نمود، دسته نخست آثاری هستند که در ادامه کارهای پیشین او بیشتر به سوی یک فضای انتزاعی میروند تا آنکه بخواهند موضوع خاصی را برای مخاطب به نمایش بگذارند، هر چند که در این آثار نیز درخت به عنوان یک موضوع کلی گنجانده شده است اما مخاطب میتواند برداشتی آزادتر از موضوع داشته باشد.
دسته دوم آثار، نقاشیهایی هستند که کلاژهای چوب و فلز آنها را به سوی یک فضای موضوعی میبرد ولی اتفاق خاصی که در این آثار افتاده، ترکیب این بافت جدید با بافت رنگین قبلی است که موجب فضاسازی تازهای در آثار محمدی میشود. در آثار جدید وجود کلاژها به نوعی موجب ایجاد حرکت در ترکیببندی نقاشی و خروج از یک تاکید خاص شده است.
اما فضای خالی موجود در ترکیببندی ساده این آثار، مجالی برای ماندن مخاطب و درگیر شدن با فضای کلی آن میشود، همچنین این سادگی به نوعی بیشتر در یک فضای شرقی سیر میکند تا آنکه به نقاشیهای انتزاعی غربی متمایل باشد.
در سوی دیگر فضای انتزاعی جواد مدرسی کاملا متفاوت از کارهای محمدی مینماید، رنگهای خاکستری و آرامی که با دقت خاصی در کنار یکدیگر آمدهاند و برخلاف نقاشیهای نقاش دیگر در اندازهای کوچک نمایان میشوند.
آنچه که در کارهای مدرسی به عنوان یک ابهام موجب جذب مخاطب میشود، سادگی خاص آثار اوست. این سادگی در نقاشیهای جدید مدرسی بیش از آنکه قصد بازی با رنگ یا فرم را داشته باشد، برآمده از یک فضای درونی است که در یکی از آثار او به ابهام جالب توجهای میرسد.
در این اثر ذهن مخاطب بیش از آنکه درگیر سطح و لایه خاکستری رو شود، پی به فضای رنگینی میبرد که به واسطه رنگهای خاکستری پوشانده شده است. به تعبیر دیگر بازی در میان لایههای مختلف یک نقاشی و ابهام کلی اثر، ویژگی اصلی و مثبت این نقاشی مدرسی شده است.
نقاشیهایی از مجموعههای پیشین «وحید محمدی»
اما نقاشی دیگری نیز از جواد مدرسی در این نمایشگاه به چشم میخورد که چه از لحاظ ابعاد و چه از لحاظ ترکیب و نوع نگاه از کارهای دیگر او جدا میشود. این اثر که از چندین تکه مختلف تشکیل شده است که در کنار هم یک ترکیب مستطیلی را میسازند، فضای کلی درختانی در پلان نخست است که با پرسپکتیو خاص خود به یک ساختمان کوچک در وسط ترکیببندی اثر میرسند. این نقاشی با آنکه از لحاظ ترکیببندی با آثار پیشین مدرسی متفاوت است اما آن را میتوان بازمانده نگاه پیشین او در نقاشیهای طبیعتبیجاناش دانست که به نوعی دیگر خود را نشان داده است.
این تابلو با وجود تفاوت در پرداخت، ترکیب و اندازه خود با چهار اثر دیگری که از جواد مدرسی در این نمایشگاه ارائه شده است اما در یک ویژگی با آثار دیگر به نقطه مشترکی میرسد.
نقطه مشترک تمامی نقاشیهای این نقاش سکوت و فضای آرام و خاموشیست که به واسطه رنگهای خاکستری ایجاد شده است. در نقاشیهای مدرسی هیچ عنصری به عنوان تاکید و موضوع خاص وجود ندارد و حتا در نقاشیهایی که نشانههای تصویری مانند درخت یا یک سازه معماری به چشم میخورد بازهم آنچه را باید جست، چیزی ورای فرم و رنگ ظاهری آنها است. و شاید زیبایی خاص کارهای این نقاش را باید در ابهام موجود در آنها پیدا کرد و در یک نگاه ظاهری و زودگذر چیز خاصی دستگیر مخاطب نخواهد شد.
این نمایشگاه از 25بهمن ماه در نگارخانه آتبین افتتاح شده و تا 5اسفند ماه میزبان مخاطبان خواهد بود.
تمام تو آن لحظهایست