پروژه بین‌المللی هنر کوچ‌رو در هند GNAP India 2015

Global Nomadic Art Project India 2015

"Nature Renaissance 17th Nov- 20th Dec

www.gnap-india.org

Yatoo Gnab & Trees India

Gojarat- Ahmedabad

 

Participants

International Artists:

CORNELIA KONRADS (Germany), DIANA RADAVICIUTE (Lithuania), EROSS ISTVAN (Hungary), HUR, KANG (Korea), FRED MARTIN (France), KANG, HEE-JOON (Korea), NICOLA GEAR (Scotland), ROY STAAB (USA), HA JUNG SU (Korea), KO, HYUN-HIE (Korea), Strijdom van der Merwe (South Africa), SAULIUS VALIUS (Lithuania), RUMEN MIHOV DIMITROV (Bulgaria), YA-CHU KANG (Twian), KO, SEUNG-HYUN (Korea), Peter Alpar (Romania), KIM SEUNG EUN (Korea), MAHMOUD MAKTABI (Iran)

 

Indian Artists:

Somu Desai, Alok Bal, Megha Joshi, Shiv Kumar Verma, Sikan Kumar Panda, Manjot Kaur, Rinku Chauhan, Gunjan Tyagi, Bhavin Mistry

 

Documentary Film (Iran):

MAKAN ASHOURI & REYHANE OMIDGHAEMI

 

پروژه بین‌المللی هنر کوچ‌رو در هند با حضور هنرمندانی از آلمان، لیتوانی، آفریقای جنوبی، فرانسه، کره جنوبی، آمریکا، هندوستان، مجارستان، رومانی، بلغارستان، تایوان، ایران و اسکاتلند آغاز شد. در یک هفته اخیر مناطق بی‌نظیری در هند را دیدیم اما متاسفانه تا به امروز اینترنت درستی نداشتیم که گزارشی بنویسم یا خبری منتشر کنم. امروز به جنگل‌ «ساسان گیر» آمدیم و قرار هست که چهار روزی اینجا باشیم، شهرت این جنگل‌ و این منطقه به تنها شیرهای باقیمانده از نسل شیرهای ایرانی است که تعداد آنها در حال حاضر نزدیک به پنجاه و پنج عدد می‌رسد. در محدوده جاده‌ای که به ساسان گیر می‌رسد هم به راحتی می‌توان طاووس، میمون‌های سفید، گوزن‌های خالدار، آهو، تمساح و چند حیوان دیگر که اسم آنها را نمی‌دانم را دید و البته گرازهای بسیار که در شهر مثل گربه‌های ما پخش هستند و همچون گاو‌ها و سگ‌ها با مردم زندگی می‌کنند.

هند با آنچه که تصور می‌کردیم تا حدودی تفاوت دارد و خوبی این سفرهای کوچ‌رو در این است که نگاه توریستی غالب نیست و به نگاهی واقعی از هر منطقه و فرهنگ آنها می‌رسیم و به مناطقی می‌رویم که در حالت عادی کمتر توریست و حتا هنرمندی رغبت و توان رفتن به آنجا را دارد، از خطرناک‌ترین جنگل‌ها و دشت‌ها تا سنتی‌ترین روستاها با اوضاعی افتضاح از هر نظر... چند روز پیش هنگام کار در چهار متری گرگ و کفتار دیدیم و روز بعد در دهکده‌ای کوچک مردمانی فقیر، شریف و البته کثیف که مثل باقی دنیا گوشی‌های سامسونگ و آیفون آنها را بلعیده بود و کودکان پنج تا پانزده سالی که دورت جمع می‌شدند که سلفی بگیرند. هرچند که این علاقه به سلفی و عکس‌های یادگاری با خارجی‌ها فقط برای کودکان نیست و در شهر و معابد، زن و مرد برای سلفی و عکس صف می‌کشند. جالبترین این عکس‌ها هم برای من دیروز اتفاق افتاد که یک مغازه‌دار برای اینکه از خودش و مغازه‌اش عکس بگیرم بسته‌ای سیگار و یک چای به من داد و وقتی عکس را دید کلی ذوق کرد، او حتا عکس را از من نخواست و انگار همینکه با آنها یا از آنها عکسی بگیری برای آنها کافیست!

کل برنامه کوچ‌رو در بخش گجارات هند برگزار می‌ِشود و جدای از حیات‌وحش و معابد بی نظیر آن، فرهنگ جالبی نیز اینجا هست که با قسمت‌های دیگر هند بسیار متفاوت است. تمام مردمان گجارات گیاه‌خوار هستند و مشروبات الکلی نیز اینجا ممنوع است و فقط خارجی‌ها برای هر ده روز می‌توانند یک شیشه مشروب داشته باشند. گیاه‌خواری در بیشتر مناطق هند هست اما ممنوعیت الکل و بسیاری از رفتارهای مشابه به واسطه حضور ماهاتما گاندی در این قسمت از هند است. موزه بزرگ و زیبایی هم از گاندی در گجارت وجود دارد که تمام زندگی گاندی را به صورت مولتی‌مدیا به مخاطبین ارائه می‌کند. خانه کوچکی نیز در احمدآباد وجود دارد که گاندی برای مدتی در آنجا زندگی کرده و در موزه کنار این خانه تمام وسایل شخصی او از عینک و عصا و قاشق و چنگال گرفته تا چرخ نخ‌ریسی و میز کار او در آنجا نگهداری می‌شود.  سعی میکنم در گزارش‌های بعدی بیشتر از هنرمندان حاضر در برنامه بنویسم و کارهای انجام شده را بررسی کنم.

برای مشاهده تصاویر و دریافت اطلاعات بیشتر به لینک‌های زیر مراجعه نمائید:

وبسایت شخصی محمود مکتبی

وبسایت پروژه بین‌المللی هنر کوچ‌رو در هند ۲۰۱۵

وبسایت گروه یاتو کره جنوبی

سه جهان در یک نمایشگاه

 

                     

                                

 

صفحاتی از کاتالوگ نمایشگاه

              

دو ویدئو به نمایش درآمده در نمایشگاه

رهایی- محمود مکتبی

درد مشترک- تارا گودرزی و محمود مکتبی

          

نمایشگاه حاضر ترکیبی از سه جهان متفاوت از سه گروه از هنرمندان ایرانی، انگلیسی و لیتوانی است که با انتخاب ادوارد لوسی اسمیت گردآوری شده است. هنرمندان متعددی از این سه کشور در این نمایشگاه حضور دارند که سعی میکنم در پست‌های بعد نام این هنرمندان را برای جستجوی آثار متفاوت‌شان روی وب بیاورم. برای خواندن متن کامل مقدمه آقای لوسی اسمیت بر این نمایشگاه به ادامه مطلب مراجعه کنید.

 

The aim of this exhibition is to give a snapshot view of two very different contemporary art worlds – the one that now exists in London, and the one that has grown up in Iran in the years since the fall of the Shah in 1979. London is now undoubtedly one of the world capitals of contemporary art, rivaled in this respect only by Berlin, since both Paris and New York seem to be losing their attraction as centers for young artists. It owes its pre-eminence to the rise of what are now called the YBAs (Young British Artists) in the 1990s. However the YBA group are not so young any more – they are in their mid 40s – and several generations of artists have made their appearance in London since then. My concept here has been to show a few selected artists on a larger scale, and many more in a section entitled Polemically Small. Polemically Small stresses two things – first the strong revival of painting and collage in London, and second the return to small, sometimes miniature scale, which is a revolt against the inflated rhetoric that seems to have overtaken so much contemporary art.

ادامه نوشته

هنرمندان جوان ایران (مسابقه هنر معاصر ایران-پرسبوک)

چند وقتی هست که نه مطلب جدیدی رو وبلاگ گذاشتم و نه کار جدیدی، با این حال هم زیاد نوشتم و هم زیاد کار کردم و امیدوارم بتونم فرصتی پیدا کنم و هم کارها رو روی وبلاگ نمایش بدم؛ اینجوری شاید یه مشغله‌ای هم برای بعضی دوستان هرمزگانی درست کنم تا دست کم کارای جدیدتری رو کپی برداری کنن. اما از قصه این پست دور نشم، دیدم هیچ کاری انجام ندادم گفتم شاید چندتا لینک معرفی کنم باز یه کار مفیدی انجام داده باشم. این سایت که مربوط به نخستین مسابقه هنر معاصر ایران در فیسبوک هست رو ببینید، کارهای خوبی با زحمت زیاد دوستان به خصوص خانم ندا درزی و آقای لوسی اسمیت رو سایت قرار گرفته و من هم در این قسمت لینک کردم و در قسمت پیوندها تا دوستان بیشتری بتونن به این آثار دسترسی داشته باشند. کریم الله‌خانی هم وبلاگش رو عوض کرده که میتونید به این لینک برید و کارهای جدیدش رو هم ببینید. به این سایت هم سر بزنید که باز به هنر خاورمیانه پرداخته. 

This website is based on Persbook online competition every Summer,  focused on the younger generation of Iranian artists

"Art thrives in constraint but dies of liberty." - André Gide

New Iranian Art

Janet Rady Fine Art

فراخوان سی امین جشنواره هنرهای محیطی ایران

فراخوان

سی امین جشنواره هنرهای محیطی ایران، به همراه همایشی با محوریت "جنگ و زبان هنر جدید" در روزهای 9, 10,11,12 آذر ماه 1389 با همکاری دانشگاه شهید چمران شوشتر برگزار خواهد شد.علاقه مندان به شرکت در این جشنواره؛ می بایست سه نمونه از آثاری را که در حیطه هنر محیطی و یا هنر جدید در دو سال اخیر انجام داده اند، به همراه آدرس سایت و یا وبلاگ شخصی شان، تا تاریخ ۱ آذر به آدرس [e-mail] ایمیل کنند.

حضور عکاسان و مستندسازان در جشنواره ، مستلزم هماهنگی با مسئولین جشنواره خواهد بود.

10 آذر، همایش در سالن آمفی تاتر دانشکده هنر شوشتر برگزار خواهد شد.

محورهای اصلی ارائه مقاله و تحقیق با محوریت جنگ و زبان هنر جدید به این قرار است :

1- زبان های ملهم از جنگ در هنر جدید

2- هنر جدید و جنگ زدگی

3- چهره نگاری از جنگ در هنر جدید

4- گفتمان هنری در بهبوهه ی جنگ های بین المللی و منطقه ای معاصر

از علاقه مندان دعوت می شود تا مقالات خود را با قید مشخصات کامل شخصی تا 1389.۹.۳ به ایمیل جشنواره ارسال کنند.

برای اطلاع از جشنواره های قبلی می توانید به وب سایت احمد نادعلیان مراجعه کنید.

Call for Artists and Art Writers:

The 30^th Environmental Art festival│Call for Art Writers

All artists and Art Writers are cordially invited to participate in the 30th Environmental Art Festival, in Shushtar, Iran and also Sixth Conference on War and the language of New Art, to be held in Chamran University, 1-3 December 2010
You may submit a paper to the Conference Review Committee for an In-Person Presentation, or a Virtual paper at the Arts Conference.

Applications for Art projects and conference papers are invited up to 24 November.

Topics of interest for papers:

-Art languages inspired by war in New art
-The war-influenced new art
-Portraying of war in New art
-Artistic discourses in the middle of contemporary local and international wars

Please send your projects and papers to: [e-mail]

See previous environmental Art festivals in: http://www.riverart.net/paradise/festivals

تصاویر X-Ray از گل‌ها

 

برای دیدن تصاویر بیشتر به این لینک مراجعه کنید:

تصاویر X-Ray از گل‌ها

آثار نخستین ویدئوآرتیست دنیا در گالری تیت مرور می‌شود

 

به گزارش آرت دیلی، گالری تیت لیورپول از 17 دسامبر 2010 نمایشگاهی از آثار نام جون پایک (1932-2006) را با همکاری موسسه FACT برگزار می‌کند. آثار این نمایشگاه برگزیده‌ای از تمام دوره‌های کاری این هنرمند است که برخی از آنها برای نخستن بار به نمایش در خواهد آمد.

جان‌پايك، يكي از هنرمندان برجسته هنرهاي تجسمي كه در دهه شصت با در هم آميختن تصاوير تلويزيوني، مجسمه، موسيقي و بازيگران زنده هنر ويدئو آرت را بنيان گذاشت، و حدود پنج سال پیش در سن ۷۴سالگي درگذشت.

پایک در كره متولد شد و کار خود را به عنوان یک موزیسین در ژاپن و آلمان آغاز کرد. او در آلمان به هنرهای الترونیکی و جریان‌های آوانگارد آن زمان علاقه‌مند می‌شود که از این میان می‌توان به گروه فلوکسس و آشنایی با هنرمندانی همچون جان کیج و جوزف بویز اشاره داشت. وی سال‌های اولیه حضور خود در آلمان را به تجربه و تمرین می‌گذراند و تجربه‌های خود را در هنر اجرا و هنر ویدیو پس از نقل مکان به نیویورک در سال 1964 ادامه می‌دهد...

ادامه نوشته

نقاشی‌ها سوختند، نقاشان رفتند، ما چه کردیم؟

آتش‌سوزی حوزه هنری موجب از بین رفتن تعداد زیادی از آثار نفیس هنرمندان مختلف شد و سرنوشت چند اثر مربوط به هنرمندان انقلاب نیز همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد.

خبر دیروز خبرگزاری برنا مبنی بر سوختن آثار مربوط به دوره انقلاب در آتش‌سوزی حوزه بحث‌های فراوانی را پیش کشید، اما متاسفانه برخی مسوولین حوزه هنری بدون هیچ صلاحیتی برای کارشناسی آثار، از بی‌ارزش بودن آنها خبر دادند و گفتند که تنها چند اثر محدود (5 اثر) در این آتش از بین رفته است و این آثار هم دارای ارزش و اهمیت خاصی نیستند و این در حالی است که در بازدید دیروز خبرنگاران ما، آن گونه آتش‌سوزی قسمت انتهایی شبستان حوزه هنری نشان می‌دهد، دست‌کم بیش از 50 اثر نقاشی، گرافیک و کاریکاتور به همراه برخی اسناد، کتاب‌ها و آثار دیگر مربوط به این حوزه سوخته و بیشتر آنها به طور کل از بین رفته‌اند‌ و برخی دیگر از آثار نیز به صورت جزئی‌تر آسیب دیده‌اند.

بنابر این گزارش و عکس‌های دریافتی ما که مربوط به یک روز پس از آتش‌سوزی حوزه است، باید حتم داشت که ماجرا چیز دیگری بوده است و عکس‌ها خود نشان دهنده اتفاق اصلی هستند و مشخص نیست که به چه دلیل آثار مرتضی افشاری، صدیقه سلمان و رضا بخشی از محل آتش‌سوزی خارج شده است و هیچ اطلاع دقیقی نیز از محل این آثار در دست نیست...

می‌توانید در لینک‌های زیر مطالب دیگری در این رابطه بخوانید و برای خواندن متن کامل گزارش به ادامه مطلب مراجعه کنید:

عکس‌هایی که تکذیب‌ها را تکذیب می‌کند/ گزارش تصویری

اگر این آثار برای جوانان بوده، چرا با ما قرارداد بستند و کار گرفتند؟

زیباترین نقاشی‌های انقلاب در آتش حوزه هنری سوخت

گزارش تصویری از محل آتش‌سوزی در حوزه هنری

 

ادامه نوشته

گزارشی از نشست خبری نمایشگاه "بهشت در خیابان شانزدهم"

 

میترا سلطانی گفت: زمینه ذهنی من، موسیقی در حال پخش است و در کنار آن واکنش و برخورد مخاطبین نیز موثر است که احساس می‌کنم بیش از موسیقی، از مخاطبان تاثیر می‌گیرم.

شهناز زرکش یکی از هنرمندان نمایشگاه بهشت در خیابان شانزدهم، در نشست این نمایشگاه در برنا گفت: برای گرفتن این عکس‌ها دوربین روی سه پای ثابت است و این عناصر هستند که جابه جا می‌شوند و طبق عنوان این بخش خاطرات نیز می‌تواند خوب یا بد باشد.

وی در توضیح مدت زمانی که به این پروژه اختصاص داده است، بیان داشت: موضوع این نمایشگاه اسفند سال گذشته مشخص شد و از ماه پیش بود که از برپایی این نمایشگاه مطلع شدم و از من نیز 4 اثر در این نمایشگاه مورد استفاده قرار گرفت.

زرکش قرارگیری جای آثار را طبق توافق گروه معرفی کرد و اظهار داشت: به عنوان مثال فرش‌ها از قبل معین شده بود که روبروی هم باشند و برای قرار گرفتن دیگر آثار در مکان‌های مختلف نیز با هم به توافق رسیدیم و کارهای من نیز در ادامه مجموعه آثاری است که خاطرات پنهان نام داشت.

در ادامه این نشست «میترا سلطانی» دیگر هنرمند نمایشگاه بهشت در خیابان شانزدهم گفت: با اطلاع رسانی خوبی که انجام شد، مخاطبان عام و اشخاصی که در روند کار هستند اطلاع پیدا کرده و در روز افتتاحیه حضور پیدا کردند و اجرای من هم از همان روز وجود داشت و باعث ایجاد سوال می‌شد.

وی که کارگردان پرفورمنس خاطره خاموش یک درخت در این نمایشگاه است، افزود: لیبلی که کنار لباس خورده است نیز ایجاد انگیزه و سوال می‌کند تا مخاطبان در روز اختتامیه هم دوباره مراجعه کنند. علاوه بر این، من در حالی‌که یک موجود زنده‌ام، تداعی یک مجسمه را برای مخاطب دارم.

 

 

عیسی غفاری سازنده موسیقی‌های نمایشگاه «بهشت در خیابان شانزدهم» در نشست بررسی این نمایشگاه در خبرگزاری برنا گفت: یک ماه پیش از نمایشگاه بود که آهنگسازی آن را شروع کردم و این فرصت زیادی برای کار نبود ولی چون ایده بسیار جذابی داشت کار را قبول کردم. بنده بنا به عادتی که دارم وقتی کاری به من پیشنهاد می‌شود شدیدا درگیر کار می شوم و کار را زودتر از موعد آماده می کنم.

وی افزود: اگر می‌خواستم به صورت هنر مدرن کار کنم باید موسیقی را به سمت موسیقی الکترونیک و مدرن می‌بردم ولی من این قصد را نداشتم و فقط در چند قسمت این کار را کردم و بقیه فضای موسیقی در حوزه مدرن نبود.

غفاری ادامه داد: امروزه مخاطبین آنقدر موسیقی‌های عجیب و غریب و دم دستی می‌شنوند که فضای ذهنی دیگری دارند و ما در این نمایشگاه به دنبال دور کردن آنها از آن فضاها بودیم تا حس متفاوتی را بوجود آوریم.

محمود مکتبی دبیر نمایشگاه «بهشت در خیابان شانزدهم» در نشست بررسی این نمایشگاه در خبرگزاری برنا گفت: ایده آغاز نمایشگاه دغدغه شخصی من بود ولی در روند نمایشگاه تغییر کرد و ایده‌های اعضای دیگر گروه شکل کامل‌تری به آن داد و مشارکت برگزارکنندگان نمایشگاه بسیار بود و بنده فقط در حد کارگردانی و مدیریت، عمل کردم.

وی افزود: انتخاب کارها به صورتی بود که از قبل با آنها آشنا بودم، یعنی ایده‌ را با تمام اعضای گروه در میان گذاشتم و هر کسی هنر خود را ارائه کرده است. البته همان طور که گفتم ایده رفته رفته در کارهای همه بچه ها شکل دیگری پیدا کرد و کار جلو رفت.

مکتبی ادامه داد: یکی از دلایلی که گالری لاله را انتخاب کردم این بود که این گالری مانند گالری‌های دیگر روی فروش آثار تاکید ندارد و چون من به فروش آثار فکر نکرده بودم، این گالری را مناسب کار خودمان دانستم

ادامه نوشته

آثار جدید "بریژیت رایلی" در موزه ملی لندن به نمایش درمی‌آید

 

رایلی با وجود آنکه همواره به هنر و نقاشی انتزاعی خود متعهد بوده است اما علاقه فراوانی به آثار اساتید قدیم داشته است و در زمان دانشجویی نیز بسیاری از این آثار را کپی برداری نموده که از میان آنها می‌توان به یک "خودنگاره" از جان وان‌ایک اشاره داشت.

به گزارش شبکه ایران به نقل از آرت‌دیلی، گالری ملی‌ لندن این روزها مشغول برگزاری نمایشگاهی از آثار جدید بریژیت رایلی نقاش مطرحی است که همه ما او را به واسطه سبک کار‌ی‌اش می‌شناسیم و کارهای آپ آرت او و ویکتور وازارلی یکی از مطرح‌ترین آثار دوره خود بوده است و در همان دهه‌های 1960 و 70 شاید رایلی یکی از معدود هنرمندان زنی‌ست که کارهای او بسیار مورد توجه قرار می‌گیرد و امروز نیزجایگاه ویژه‌ای در تاریخ هنر مدرن دارد. 

ادامه نوشته

گزارش "نمایشگاه بهشت در خیابان شانزدهم"/ ایسنا

نمايشگاه «بهشت در خيابان شانزدهم» با آثار هنرجديد از محمود مکتبي و با مشارکت شهرناز زرکش، بهرام غنچه‌پور، عيسي غفاري، ميترا سلطاني، سلمان رئيس عبداللهي اين روزها در نگارخانه لاله برپاست.

به گزارش خبرنگار هنرهاي تجسمي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)،اين نمايشگاه که شامل آثار چيدمان، فتوآرت، موسيقي، نقاشي و پرفورمنس است، با موضوع کلي «بهشت» و «زيبايي از نگاه ايراني» اين روزها در گالري «لاله» نمايش داده مي‌شود.

محمود مکتبي كه عضو گروه «هنرجديد» بوده و تا کنون در نمايشگاه مختلف نقاشي و هنر جديد و جشنواره‌هاي هنرمحيطي ايران حضور داشته است، درباره اين نمايشگاه گفت: ايده برگزاري نمايشگاه از سال‌ها پيش به عنوان يک دغدغه ذهني براي من وجود داشت و در آثار متعددي نيز به اجرا درآمده بود، اما اينکه در قالب نمايشگاهي مجزا و متمرکز اين ايده بسط پيدا کند، تا به امروز ميسر نشده بود. آثار اين نمايشگاه بيانگر زيبايي از نگاهي ايراني هستند که در قالب مثالي «بهشت» و «باغ» به تصوير در آمده‌اند و حتي موسيقي مختص به اين نمايشگاه نيز با همين ايده ساخته شده است.

او ادامه داد: زيبايي دغدغه همه انسان‌ها در فرهنگ‌هاي مختلف بوده و مسئله‌اي بسيار مهم و اساسي‌ است كه مي‌تواند نهايت خواسته‌ها و آرزوهاي يک انسان باشد.در نگاه ايراني نيز بهشت، در هنرهاي مختلف از جمله شعر، نقاشي، معماري و فرش و ... به عنوان دنيايي در منتهاي زيبايي، هربار خود را به گونه‌اي نمايان مي‌سازد و در قرآن کريم نيز بارها توصيف‌هايي از آن آمده است.

بهرام غنچه‌پور يکي ديگر از هنرمندان حاضر در اين نمايشگاه که اثري نقاشي را ارائه کرده است،خاطر نشان كرد: هنگامي که ايده نخست اين نمايشگاه را از محمود مکتبي شنيدم، از آنجايي که نمايشگاه موضوعي بود، تصورات مختلفي از بهشت در ذهن‌ام شکل گرفت....

ميترا سلطاني نيز با پرفورمنسي با نام «خاطره‌ي خاموش يک درخت» در اين نمايشگاه حضور يافته است، او نيز درباره اين اجرا عنوان كرد:اجرا از يک ثبات بي‌تحرک و ساده بهره مي‌برد و همين امر موجب تاثيرگذاري و جذب مخاطب شد....

شهرناز زرکش؛ ديگر هنرمند حاضر در اين نمايشگاه نيز درباره اثر ارائه شده‌اش با عنوان «خاطره‌هاي پنهان» که شامل چهار عکس است، گفت: خاطره‌ها در هرجايي يا هر چيزي پنهان هستند و به واسطه‌ي يك نياز سر برمي‌آورند....

عيسي غفاري؛ سازنده موسيقي اين نمايشگاه هم درباره ساخت و ويژگي‌هاي اثر خود با عنوان «بهشت» بيان داشت: بخش عمده‌اي از ذهنياتم براي ساخت اين اثر در گفتگوهايي که با مکتبي داشتم شکل گرفت و در بخش ديگر هم قرار بود پس از ديدن نمونه آثار نمايشگاه شکل بگيرد که چنين نشد و آنچه در نهايت ساخته شد بر اساس آن ذهنيت اوليه و بعد تخيل و ذهنيات بعدي خودم بود....

برای خواندن متن کامل گزارش به لینک ایسنا  یا  ادامه مطلب رجوع کنید. همچنین می‌توانید اخبار این نمایشگاه‌ را در لینک‌های تهران امروز، فارس، ایرنا، برنا (نشست خبری1)، برنا (نشست خبری 2)، برنا (نشست خبری 3)، حجم سبز، آرتنا، فصلنامه طاووس، آژانس عکس سوره، ایسنا و سر خط پیگیری کنید.

ادامه نوشته

نمایشگاه هنرجدید "بهشت در خیابان شانزدهم" افتتاح شد

 

 

نمایشگاه "بهشت در خیابان شانزدهم" شامل آثار هنرجدید محمود مکتبی، با مشارکت شهرناز زرکش، بهرام غنچه‌پور، عیسی غفاری میترا سلطانی و سلمان رئیس عبداللهی دیروز دوشنبه 24 خرداد ماه در نگارخانه لاله تهران افتتاح خواهد شد. این نمایشگاه که شامل آثار چیدمان، فتوآرت، موسیقی، نقاشی و پرفورمنس می‌باشد با موضوع کلی بهشت و زیبایی از نگاه ایرانی کار شده است.

ایده برگزاری این نمایشگاه از سال‌ها پیش به عنوان یک دغدغه ذهنی برای من وجود داشت و در آثار متعددی نیز به اجرا درآمده بود اما اینکه در قالب نمایشگاهی مجزا و متمرکز این ایده بسط پیدا کند، تا به امروز میسر نشده بود. آثار این نمایشگاه بیانگر زیبایی از نگاهی ایرانی هستند که در قالب مثالین بهشت و باغ به تصویر در آمده‌اند و حتا موسیقی مختص به این نمایشگاه و با همین ایده ساخته شد.

 

 زیبایی دغدغه همه انسان‌ها در فرهنگ‌های مختلف است و همیشه مسئله‌ای بسیار مهم و اساسی‌ بوده و می‌تواند نهایت خواسته‌ها و آرزوهای یک انسان باشد و در نگاه ایرانی، بهشت، در هنرهای مختلف از جمله شعر، نقاشی، معماری و فرش و ... به عنوان دنیایی در منتهای زیبایی، هربار خود را به گونه‌ای نمایان می‌سازد و در قرآن کریم نیز بارها توصیف‌هایی از آن آمده است.

بهشت در باغ‌ها، فرش‌ها، نگاره‌های نفیس ایرانی به گونه‌های مختلفی تصویر شده اما آنچه در این نمایشگاه به معرض دید مخاطبین قرار خواهد گرفت، همین زیبایی و بهشت از یک نگاه و منظر جدید است. می‌توان آثار این نمایشگاه را به دو دسته تقسیم نمود که در بخش نخست، زیبایی از همان منظر کهن و البته با شیوه‌های بیانی جدید است و بخش دوم که دربرگیرنده حجم اصلی آثار خواهد بود، این زیبایی از نگاه امروزین به عنوان یک هنرمند ایرانی، مطرح می‌شود.

در این نمایشگاه از حضور هنرمندان هم‌نسلی بهره برده‌ام که هر کدام برای خود بیانی مجزا و شخصی داشته‌اند و در این مجموعه با مطرح شدن ایده اولیه و در مواردی طرح نخستین اثر، از آنها خواسته شده است تا بیان خود را از این زیبایی و بهشت ایرانی به نمایش بگذارند تا نمایشگاه از تک‌بعدی بودن خارج گردد.

عنوان "بهشت در خیابان شانزدهم" برگرفته از یکی از آثار این نمایشگاه است که تماما از زباله‌های شهری ساخته شده و همان موضوع اصلی نمایشگاه را از نگاهی ملموس‌تر برای مخاطب امروز مطرح می‌سازد و شاید به چالش کشاننده زیبایی از همان منظر یک ایرانی معاصر باشد.
 

نمایشگاه "بهشت در خیابان شانزدهم" از روز دوشنبه، 24 خرداد ماه در نگارخانه لاله گشایش یافته و تا 2 تیرماه ادامه خواهد داشت. آئین گشایش این نمایشگاه در 24 خرداد از ساعت 16 الی 20 خواهد بود و علاقه‌مندان می‌توانند علاوه بر روز افتتاحیه، همه روزه از ساعت  9 الی 13 و 15 الی 19 به نشانی خیابان فاطمی، جنب هتل لاله، نگارخانه لاله مراجعه کنند.

"بهشت در خیابان شانزدهم"

 

نمایشگاهی از آثار هنرجدید محمود مکتبی:

"بهشت در خیابان شانزدهم"

با مشارکت

شهرناز زرکش، بهرام غنچه‌پور، عیسی غفاری،

میترا سلطانی، سلمان رئیس‌عبدالهی

 

افتتاحیه دوشنبه ۲۴خرداد ساعت ۴ تا ۸ عصر

مکان:

نگارخانه لاله - خیابان فاطمی - جنب هتل لاله

کوتنا میزبان هنرمندان هنر محیطی می‌شود

 

بیست و هفتمین جشنوراه هنر محیطی و برپایی همایش "هنر و جامعه"

بیست و هفتمین جشنواره هنرمحیطی ایران از فردا 5 خردادماه در روستای کوتنا قائمشهر برگزار می‌شود و طی آن نزدیک به 30 هنرمند از سراسر کشور حضور خواهند داشت. گروه حجم سبز به عنوان میزبان، برگزاری این جشنواره را به عهده خواهد داشت و موضوع اصلی این جشنواره نیز به انقراض ماهی "اورنج" یکی از ماهی‌های محلی استان مازندران اختصاص یافته است. "هنر و جامعه" موضوع اصلی همایش این جشنواره است که طی آن مباحثی در رابطه با وضعیت هنر معاصر و مباحث جامعه‌شناسی آن مطرح خواهد شد.

نوشین نفیسی، دبیر بیست و هفتمین جشنواره هنرمحیطی ایران با بیان آنچه که گفته شد، تصریح کرد: ما برنامه خود را از فردا صبح آغاز خواهیم نمود و پس از آشنایی هنرمندان با محیط و فضای روستا، افراد به اجرای آثار محیطی خود خواهند پرداخت.  دو روز نخست این جشنواره به اجرای آثار اختصاص خواهد داشت و هم‌زمان کارگاه هنرمحیطی هم با حضور دانش‌آموزان این روستا و با مدیریت احمد نادعلیان برگزار خواهد شد. برنامه دیگر این جشنواره به "نقاشی در روستا" خواهد بود که برنامه‌ای از سوی گروه هنری حجم‌سبز می‌باشد.

وی همچنین افزود: ماهی اورنج ماهی بسیار زیبایی است که در حال حاضر فقط بعضی از رودخانه‌های مناطق استان مازندران دارای یک چنین ماهی هستند. انقراض و نابودی نسل ماهی اورنج در آب‌های شیرین نگران کننده است و ما نیز در واکنش به این اتفاق موضوع این جشنواره را به انقراش این گونه از ماهی اختصاص داده‌ایم. البته این موضوع کلی جشنواره است و محدودیتی برای خلق آثار دیگر برای هنرمندان وجود نداشته است. اما به هر صورت دغدغه‌های زیست‌محیطی برای ما مهم بوده و کارهایی نیز در جشنواره‌های پیشین در این رابطه صورت گرفته است.....

ادامه نوشته

پیکاسو بار دیگر گران‌قیمت‌ترین هنرمند دنیا شد

 

 

 

یک اثر نقاشی از پابلو پیکاسو، هنرمند مطرح اسپانیایی که تا کنون تنها یک بار به نمایش درآمده بود، با فروش در حراجی کریستی در نیویورک، گران‌ترین اثر حراجی‌های هنری تا به امروز لقب گرفت.

به گزارش آرت دیلی، این اثر پیکاسو  که به عنوان گرانترین اثر هنری به فروش رسیده، تابلو "زن عریان، برگ‌های سبز و تندیس" است که در حراجی کریستی در نیویورک به قیمت ۱۰۶ میلیون و پانصد هزار دلار به فروش رسید. قیمت پرداختی برای این اثر بالاترین رقم پرداخت شده برای یک اثر هنری در حراجی‌های هنری دنیا است. این اثر پیکاسو در سال ۱۹۳۲ خلق شد و پیش از این در اختیار خانواده برادی بوده است. خانواده مجموعه‌دار برادی، این اثر را در دهه ۵۰ میلادی خریده بودند و تنها یک بار در سال ۱۹۶۱ به نمایش گذاشتند.

پیش از این رکورد فروش آثار هنری به یکی از کارهای آلبرتو جاکومتی، مجسمه ساز سوئیسی تعلق داشت که دو ماه پیش ۱۰۴ میلیون و ۳۰۰ هزار دلار به فروش رسید. رکورد فروش آثار هنری تا سال ۲۰۰۴ در اختیار یکی دیگر از آثار پیکاسو بود که به قیمت ۱۰۴ میلیون دلار و ۱۰۰ هزار دلار به فروش رسیده بود. فروشندگان این تابلو پیشبینی می کردند این اثر به قیمت 70 تا 90 میلیون دلار به فروش برسد.

کارشناسان با توجه به رقم بی سابقه فروش این تابلو می‌گویند این رخداد بیانگر پشت سر گذاشتن دوره رکود اقتصادی در بازار آثار هنری است.

امروز رمان‌نویسی رو به زوال می‌رود/ نامه‌ای منتشرنشده از نیما یوشیج

 

 

 نگاه نیما به نوول‌نویسی

امروز دیگر رمان‌نویسی مخصوصاً رمان تاریخی رو بانحطاط و زوال می‌رود. این بحران و تحول ادبی بی‌علت نیست. اشکال صنعتی هم مثل حیوانات نسل و انقراض نسل دارند. علت آن شکل مناسبات اجتماعی است که تغییر می‌کند و بر اثر آن تغییر وضع فکر و روحیات مردم.

شبکه ایران: انتشار شعر «افسانه» در سال 1301 سرآغاز دوره‌ای تازه در ادبیات بود، دوره‌ای که نیما یوشیج را در کانون توجهات قرار داد. نیما شاهد موافقت‌ها و مخالفت‌های بسیاری بود؛ سیل نظریات موافق و مخالفی که حتی پس از مرگ او نیز ادامه داشت. در این میان اشعار نیما و نوشته‌های او که مشتمل بر دیدگاه‌ وی پیرامون شعر می‌باشد، به نوعی مانیفست شعر نیمایی را تشکیل داد.
نیاز به روشنگری در مورد این نگاه تازه به شعر، نیمایوشیج را بر آن داشت تا در نامه‌هایی که به اشخاص مختلف می‌نویسد به این موضوع بپردازد و نظریات خود را در مورد هنر و خصوصاً شعر بیان کند. به همین سبب این نامه‌ها مرجع خوبی برای بررسی آرا و افکار نیما به شمار می‌رود.
طی چند دهه گذشته کتاب‌هایی با محوریت نامه‌های نیما یوشیج منتشر شده است. اکنون با گذشت 87 سال از افسانه نیما، انتشار نامه‌ای از وی که تا به حال منتشر نشده است بسیار جذاب و در نوع خود قابل‌توجه است.
دستیابی به این نامه با لطف و مساعدت جناب آقای منوچهر آشتیانی، خواهرزاده نیما یوشیج امکانپذیر شد. جا دارد که در این فرصت از تمام مهربانی‌ها و الطاف ایشان که این مهم را میسر ساختند تشکر کنیم.
لازم به ذکر است که در بازخوانی این نامه سعی بر آن بوده که با امانتداری کامل، متن را همانگونه که هست، منتشر نماییم. به همین دلیل کلماتی که در مورد آنها حتی اندکی تردید داشتیم به رنگ طوسی چاپ شده‌اند و به جای چند کلمه‌ای که به هیچوجه قابل خواندن نبودند علامت[؟] قرار دادیم و زیر بعضی از واژه‌ها، به تبعیت از متن اصلی خط کشیده شده است.
این نامه را نیما به خواهر خود نکیتا (مادر جناب آقای آشتیانی) نوشته است. آنچه در این نامه حائز اهمیت است آینده‌نگری نیما یوشیج است. وی به افول رمان اشاره می‌کند و سپس به تحلیل علل آن می‌پردازد. نوول را به عنوان یکی از گونه‌های ادبی که در دوره زوال رمان مورد توجه قرار گرفته بررسی می‌کند. نگاه اجتماعی وی به ادبیات در این نامه کاملاً مشهود است و تحولات ادبی را در رابطه‌ای تنگاتنگ با مناسبات اجتماعی می‌داند. او معتقد است که نویسنده نباید تأثرات خود را شرح دهد و در بیان ارجحیت حس بر احساس و احساساتی شدن می‌گوید: «انتخاب مؤثر به جای تأثر منظور نویسنده را انجام می‌دهد.»

 

شمیران
4/تیر/1312
نکیتای عزیزم!
در این ساعت آخرین فرصت خود را با کمال عجله دارم بمصرف گشت و سیاحت در شمیران «ییلاق طهرانی‌ها» می‌گذرانم. سه، چهار روز بعد حتماً بطرف یوش خواهم رفت و باید تهیه اسباب مسافرت بآن نقطه قشنگ دنیا را  باین واسطه وقت من خیلی کم و قیمتی است. چنان که از هر قسم کار تحریری و فکر در آن خصوص کناره کرده‌ام ولی چون لازم بود که در خصوص نوول‌نویسی برای شما قدری صحبت کنم همین کاغذ را بهانه قرار می‌دهم. کتابچه‌هایی

ادامه نوشته

رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید

 

 

نوروز در شعر شاعران کهن ایران زمین/1

نوروز بار دیگر از راه رسید تا مژده شادمانی و حلول سال نو را بدهد، نوروزی پیام آور مهر؛ و این رسم دیرینه ایرانیان است که با بهار زندگی‌شان را تازه کنند.

نوروز بار دیگر از راه رسیده است تا ما را با شادمانی بی دریغ‌اش به هوایی تازه رهنمون سازد. شادمانی بی سبب یک سلام و حال و احوال‌های عید، شکوفه‌های درختان که روح و جان تازه‌ای به شهر می‌بخشند یا دعایی که بر سر سفره "هفت‌سین" می‌خوانیم و قلب‌مان پر از حلاوت و تازگی می‌شود؛ و این رسم دیرینه ایرانیان است که با بهار زندگی‌شان را تازه کنند. این عشق و شادمانی جای ویژه‌ای در شعر شاعران کهن و معاصر ما دارد که از امروز به مناسبت سال جدید هر روز بخشی از آن را با هم بازخوانی خواهیم کرد تا دمی در جهان زیبای ایرانی‌مان تنفس کنیم.

"سعدی"
برآمد باد صبح و بوی نوروز
به کام دوستان و بخت پیروز
مبارک بادت این سال و همه سال
همایون بادت این روز و همه روز
چو آتش در درخت افکند گلنار
دگر منقل منه آتش میفروز
بهار خرمست ای گل کجایی
که بینی بلبلان را ناله و سوز
جهان بی ما بسی بودست و باشد
برادر جز نکونامی میندوز
نکویی کن که دولت بینی از بخت
مبر فرمان بدگوی بدآموز
منه دل بر سرای دهر سعدی
که بر گنبد نخواهد ماند این کوز

"خیام"
بر چهره گل نسیم نوروز خوش است
در صحن چمن روی دل افروز خوش است
از دی که گذشت هر چه گویی خوش نیست
خوش باش و ز دی مگو که امروز خوش است

...

ادامه نوشته

گنجینه دائمی "هنر محیطی" به نمایش درمی‌آید

 

 

 

پس از افتتاح «هنرمندسرای خلیج‌فارس» در جزیره هرمز

نوروز امسال مجموعه عکس‌های مربوط به هنرهای محیطی که در این مدت انجام شده است، در جزیره و در محل هنرمندسرا به نمایش در خواهد آمد و علاقه‌مندانی که از جزیره بازدید می‌کنند، می‌توانند به بازدید تصاویر هنرهای محیطی بیایند.

گنجینه دائمی هنرهای محیطی در آستانه‌ ایام نوروز در هنرمندسرای «خلیج فارس» آغاز به کار کرد و این روزها میزبان گردشگران بین‌المللی است. هنرمندسرای «خلیج فارس» که وابسته به مرکز بین‌المللی پردیس است،در چند ماه گذشته میزبان علاقه‌مندانی بود که تمایل داشتند آثار هنری داخل آن را ببینند.

این در حالی است که گروه‌های گردشگری که این روزها از جزیره بازدید می‌کنند به همراه «حسن دریاپیما» راهنمای هنرمندسرا به دیدن این مجموعه نیز می‌آیند و ورودیه‌ای که بابت دیدن از این مکان پرداخت می‌کنند، به خانواده‌ای تعلق می‌گیرد که در آن ساکن هستند و آنجا را تمیز نگه می‌دارند.

نوروز امسال مجموعه عکس‌های مربوط به هنرهای محیطی که در این مدت انجام شده است، در جزیره و در محل هنرمندسرا به نمایش در خواهد آمد و علاقه‌مندانی که از جزیره بازدید می‌کنند، می‌توانند به بازدید تصاویر هنرهای محیطی بیایند.

 

ادامه نوشته

نمایش تاثیرات روسی در آثار «پیکاسو»

 

 

بزرگترین نمایشگاه پنجاه سال اخیر پیکاسو در موزه پوشکین روسیه برپا شد تا نفوذ و تاثیر جهان روسی که بیشتر به واسطه همسر روسی پیکاسو بوده است، به نمایش درآید.

تاثیرات روسیه بر آثار نقاشی و مجسمه پابلو پیکاسو، نقاش شهیر اسپانیایی برای نخستین بار در خاک روسیه و موزه پوشکین افتتاح شد. این نمایشگاه که بزرگترین نمایشگاه 50 سال اخیر پیکاسو در روسیه است، عصر روز گذشته در این موزه گشایش یافت تا نفوذ و تاثیر جهان روسی که بیشتر به واسطه همسر روسی پیکاسو بوده است، به نمایش درآید.
میکائیل شویدکف نماینده فرهنگی کاخ کرملین درباره این نمایشگاه به رویترز گفت: در آن زمان روسیه یک راس و بزرگترین انقلاب بود و آن انرژی فشرده تاثیر بزرگی بر پیکاسو و چگونگی خلق آثار او داشت.
آنه بالدازری، مدیر موزه ملی پیکاسو در پاریس که حجم عمده آثار این نمایشگاه را به صورت امانت در اختیار موزه پوشکین روسیه قرار داده است، با اشاره به جریان‌های هنری سده بیستم، اظهار داشت: جرایان‌های هنری و اساتید بزرگ هنر روسیه مانند نقاشان آوانگارد، از جمله کازمیر مالویچ و واسیلی کاندینسکی نقش مهمی را در زندگی و الهامات هنری پیکاسو بازی کردند.

 

ادامه نوشته

شخصیت اجتماعی یک هنرمند/1

 

روز گذشته در محل درب ورودی موزه هنرهای معاصر تهران اتفاقی را تجربه کردم که آن را نه فقط از جانب یک هنرمند یا روزنامه‌نگار که مورد ضرب و شتم قرار گرفته، بلکه از طرف جامعه هنری و خبرنگاری بازگو می‌کنم. روز پیش برای همراهی یکی از هنرمندان اصفهانی که برای شرکت در جشنواره «تجلی احساس» به تهران آمده بود و سپس رفتن به منزل آقای احمد نادعلیان، به سمت موزه هنرهای معاصر تهران رفتم. نزدیک به ده دقیقه در جلوی در ورودی موزه منتظر این هنرمند بودم که متوجه شدم در ورودی موزه توسط حراست بسته شده و اجازه ورود و خروج به هیچ فردی داده نمی‌شود. پس از صحبت تلفنی با خانم عالمشاه که گویا برای اعتراض به برخی مشکلات پیش آمده در طول جشنواره و صحبت با مسئولین موزه هنرهای معاصر به آنجا رفته بود، دستگیرم شد که دلیل دیر آمدن ایشان همین موضوع بوده است. در همین زمان که از همه خواسته می‌شد از در پشتی موزه وارد شوند، دو نفر فیلم‌بردار به همراه یک فرد دیگر از در اصلی با هماهنگی وارد موزه شدند و دوست و همکار اینجانب که از هنرمندان برگزیده برای شرکت در جشنواره تجلی احساس و بخش هنرجدید آن بودند، پشت سر حراست موزه ایستاده بودند. از حراست موزه درخواست کردم که به این هنرمند نیز اجازه خروج از موزه را بدهند که بلافاصله و بدون هیچ دلیل خاص، شناخت قبلی و یا حتا بحث و درگیری لفظی به سوی من حمله‌ور شدند، در ابتدا فرد مورد نظر به همراه یکی دیگر از افراد حراست موزه قصد زدن و بردن من به داخل موزه را داشتند و هنگامی که موفق به این کار نشدند با مشت و لگد و به طرز وحشیانه‌ای به صورت، شکم و دست من زدند و در نتیجه این حرکت بی شرمانه لب بالایی اینجانب دچار پارگی شد و سه بخیه خورد و همچنین انگشت دست راستم نیز ترک برداشت و هم اکنون با آتل بسته شده است.

این حرکت زشت و زننده در جایی صورت گرفته است که یک مرکز بین‌المللی و یکی از بزرگترین و مهمترین مراکز فرهنگی این کشور است و حراست موزه نیز باید به همان اندازه دارای رفتار سالم و فرهنگی باشد. سوال من از مسئولین موزه هنرهای معاصر تهران و شخص آقای دکتر محمود شالویی به عنوان رئیس و سرپرست موزه هنرهای معاصر تهران این است که آیا شاءنیت مورد نظر برای هنرمندان و خبرنگاران ما در این کشور همین قدر است؟ آیا ما پس از سالیان سال کار هنری و فعالیت خبری در این زمینه، در موزه هنرهای معاصر تهران با یک چنین رفتاری قدردانی می‌شویم؟ ....

ادامه نوشته

«مکا» در حال فرار از ورشکستگی

 

 

این نمایشگاه در حالی برگزار می‌شود که یک مجموعه دار مشهور و خیرخواه برای خارج شدن این موسسه از تنگنای مالی کمکی سی میلیون دلاری را به مکا داشته است.

 بیش از 500 اثر مختلف نقاشی و مجسمه از هنرمندانی همچون پیت موندریان، مارک روتکو، جکسون پالاک، جف کونز و دیگران در موزه هنرهای معاصر لس‌آنجلس به صورت برگزیده‌ای از شش هزار اثر مختلف موسسه «مکا» که آثار معروف و مطرح شده پس از جنگ جهانی دوم هستند، به نمایش در آمده است. این نمایشگاه در حالی برگزار شده است که در زمان بحران اقتصادی این چند ساله مجبور به فروش آثار خود برای باقی ماندن و فرار از ورشکستگی هستند.

کاری از رابرت اسمیتسون

این گزارش از رویترز  با عکس‌های جالبی از نمایشگاه همراه بود که می‌توانید در ادامه مطلب ببینید.

ادامه نوشته

سروهای ایرانی برگزیده جشنواره مجسمه‌سازی استرالیا شد

 

 

اثر «آزادی کجاست؟» مونا آقابابایی جایزه زیر 29 سال جشنواره کنار دریا استرالیا را از آن خود ساخت.

بزرگترین نمایشگاه مجسمه‌های کنار دریا برنده‌گان خود را اعلام کرد که در این جمع «فیل پرایس» با اثری با عنوان الهه آب جایزه 10 هزار دلاری مجسمه‌های محیط آبی سیدنی را از آن خود کرد. در میان برگزیدگان این جشنواره همچنین «مونا آقابابایی» هنرمند ایرانی نیز جایزه پنج هزار دلاری هنرمند برگزیده زیر 29 سال این جشنواره را به خاطر اثر «آزادی کجاست؟» دریافت کرد.

جشنواره 10 هزار دلاری مجسمه‌های محیط آبی سیدنی که به مجسمه‌های برای محوطه‌های کنار دریا اختصاص دارد. این جایزه بیشتر به مجسمه‌هایی داده می‌شود که از نیروهای و سیمای طبیعی مانند باد، موج، آب، انرژی‌ خورشیدی و از این قبیل موارد بهره برده باشند. از دیگر برگزیدگان آسیایی این جشنواره می‌توان به کوئیچی ایشینو ژاپنی اشاره کرد.

ادامه نوشته

مجادله بر سر «نفریتی» ادامه دارد

 

 

مجادله‌های سیاسی میان کشورهای مصر و آلمان برای نیم‌تنه معروف «نفریتی» ادامه دارد.

این خبر یکی از خبرهای جالبی بود که در این چند روزه خواندم و بخشی از ترجمه آن را بر روی وبلاگ قرار دادم: این مجادله‌ها هنگامی آغاز شد که موزه نوس (Neues Museum) آلمان که در دوران جنگ جهانی دوم تخریب شده بود، جمعه دو هفته پیش (16 اکتبر، 24 مهرماه) با استقبال مخاطبان بسیاری بازگشایی شد اما مجادله بر سر نیم‌تنه 3500 ساله نفریتی این جشن را  تحت شعاع خود قرار داد. مصری‌ها خواستار بازگشت این اثر که به تنهایی در اتاقی گنبددار و چشم‌انداز اصلی موزه نگهداری می‌شود، شده‌اند.

بنابر گزارش نیویورک تایمز، این نیم‌تنه بسیار با ارزش از سال 1913 در آلمان است و اکنون مصری‌ها خواستار بازگرداندن این مجسمه کهن به کشور خود هستند. در همین راستا دکتر زاهی حواس، رئیس شورای عالی آثار باستانی مصر که معتقد است این اثر تاریخی به صورت غیرقانونی به آلمان رفته است، در گفت و گو با هفته‌نامه «تاگ اشپیگل» آلمان اظهار داشت: ما همچنان در حال جمع آوری اطلاعات هستیم، اما من پیش بینی می‌کنم که ما به زودی آن چه را که برای ارائه یک درخواست رسمی به موزۀ برلین در جهت بازگرداندن این تندیس نیم تنه کافی می‌باشد، به دست خواهیم آورد.

این تندیس نیم تنه مشهور، چهره افسانه‌ای یکی از زیباترین و باشکوه ترین زنان زیبا در تاریخ بشریت است. مستندات آثار باستانی حاکی از آن است که تندیس نفر تی تی در سال 1912 توسط لودویگ بورشارت، باستان شناس آلمانی، در کرانۀ رود نیل کشف گردیده و یک سال پس از آن به موزۀ برلین آلمان منتقل گردیده است.

در هر صورت حواس بر این باور است که این تندیس با بهانه‌های دروغین از مصر، خواستگاه اصلی خود، خارج گردیده و باید فوراً به مصر بازگردانده شود. در زمان کشف این تندیس یک میلیونر آلمانی ادعا کرده بود که نسبت به این تندیس از حقوق مالی برخوردار است. وی اظهار داشته بود که هزینۀ عملیات حفاری برای کشف این تندیس را او تأمین نموده و به همین دلیل حق دارد آن را به موزۀ برلین منتقل نماید.

زاهی هواس به هفته‌نامه «تاگ اشپیگل» آلمان گفت: به نظر نمی‌رسد اسنادی وجود داشته باشد که به صورت قاطع اثبات نماید که تندیس نفریتی به صورت غیرقانونی و غیراخلاقی از قاهره خارج شده است. من بر این باورم که ما دلایل توجیه کننده‌ای را برای بازگرداندن این تندیس در اختیار داریم. وی همچنین به سایت خبری اشپیگل نیز گفته است: اگر مشخص شود که این اثر دزدیه نشده است، مشکلی وجود نخواهد داشت.

اما برخلاف اظهارات حواس آلمانی‌ها اعتقاد دارند که هیچگونه ارتباطی بین خواسته مصر و نتیجه و رای یونسکو به نفع آلمان وجود ندارد. مصر از دهۀ 1930 خواستار بازگرداندن این تندیس اسطوره‌ای مشهور می‌باشد، اما دولت‌های آلمان از جمله دولت آدولف هیتلر که یکی پس از دیگری روی کار آمده‌اند، همواره با درخواست قاهره مخالفت کرده‌اند.

حواس همچنین خاطرنشان کرد که دانشمندانی از کشورهای آمریکا و آلمان مدارک و اسناد تازه‌ای را در اختیار وی گذاشته‌اند که حقانیت مصر را در مورد این تندیس تأیید نموده و از موضع‌گیری آن حمایت می‌نماید. وی همچنین افزود که شورای عالی آثار باستانی ظرف دو هفتۀ آینده نامه‌ای رسمی را مبنی بر درخواست بازگرداندن این تندیس به مقامات آلمانی ارسال خواهد کرد.

حواس در گفت و گو با روزنامه‌های آلمانی افزود: چیزی که از ما به سرقت رفته است باید بازگردانده شود و این شامل پنج قطعۀ بی همانند است که به فرهنگ ما تعلق دارد. تندیس نفریتی نیز یکی از این قطعات می‌باشد.

زاهی حواس چندی پیش نیز به خاطر ربوده شدن پنج شی عتیقه دیگر از مصر، فرانسوی‌ها را به دزدی متهم کرده بود، چراکه این آثار پس از چندی در سال‌ها 2000 و 2003 نهایتا سر از موزه لوور درآورده بودند. فرانسوی‌ها نیز در پاسخ گفته‌اند که در صورت مشخص شدن دزدی، این آثار را به مصر بازمی‌گردانند.

برای خواندن مطالب بیشتری درباره «نفریتی» به این پست از وبلاگ مراجعه کنید:

چهره پنهان نفریتی

نانسی اسپرو خالق «مجموعه جنگ» درگذشت

 

 

 مرگ هنرمند فمنیست در امریکا

 

اسپرو در سال 1996 به همراه همسر هنرمند خود جایزه «هیروشیما» را به خاطر موفقیت در ترویج صلح جهانی دریافت کرده بود.

نانسی اسپرو یکی از هنرمندان مشهور و تاثیرگذار سده بیست و بیست و یکم، یکشنبه 18 اکتبر در شهر نیویورک درگذشت.

فعالیت‌های رادیکال اسپرو نزدیک به 50 سال بر هنرهای رسمی زمان خود تاثیر گذاشت و این فعالیت حوزه‌های وسیعی از هنرهای تجسمی و جنبش‌های اجتماعی را از هنر مفهومی و پست مدرن و فمنیسم در برمی‌گرفت.

بنابر گزارش آرت دیلی، نانسی اسپرو هنرآموخته مرکز هنری شیکاگو و دانشکده هنرهای زیبا پاریس است و پس از اقامت کوتاهی در ایتالیا، به فرانسه می‌رود و تا سال 1964 که به امریکا می‌رود در آنجا می‌ماند. در اروپا، اسپرو نخستین کارهای هنری مهم خود را انجام می‌دهد و نخستین نقاشی‌های سیاه و سایه‌دار و کارهای فیگوراتیو و رمزگونه خود را می‌سازد. این کارها زمانی خلق می‌شوند که در جهان هنر پاپ آرت و مینیمالیسم مورد توجه همه هنرمندان قرار دارد و کارهای اسپرو جزو نخستین آثاری است که می‌تواند بر جریان عرف و شایع زمان خود غلبه کند و مورد توجه قرار گیرد.

بازگشت اسپرو به امریکا در سال 1966 هم زمان با اوج جنگ ویتنام و جنبش حقوق اجتماعی در آنجا است و او را با واقعیت‌های بسیاری روبرو می‌سازد. «مجموعه جنگ» نخستین کارهای نانسی اسپرو بر روی کاغذ است که زنان و کودکانی را به نمایش می‌گذارد که همگی قربانی جنگ شده‌اند، این موضوع نزدیک به چهل سال ذهن اسپرو را به خود مشغول می‌سازد. این مجموعه به تازگی نیز در سال 2003 در گالری لیلانگ و در 1997 در داکیومنتا به نمایش گذاشته شده بود.

در سال 2008 نیز موزه سالزبورگ، نمایشگاهی با عنوان «نانسی اسپرو، زنی پیشکسوت» را برگزار و جایزه هربرت بکل را به اسپرو اهدا کرده بود. آثار نانسی اسپرو در بسیاری از مراکز هنری جهان به نمایش گذاشته شده است. اسپرو نزدیک به پنجاه سال پیش با لئون گلوب ازدواج و در سال 1996 به همراه همسر هنرمند خود جایزه «هیروشیما» را به خاطر موفقیت در ترویج صلح جهانی دریافت کرد و نمایشگاهی از آثار آنها در موزه هنری هیروشیما به نمایش گذاشته شد.

کارولین کرس‌میِر در کتاب خود با عنوان « فمینیسم و زیبایی ‌شناسی» درباره رویکردهای فمنیستی می‌نویسد: هرگاه کسی برای نخستین بار واژه «هنر» را بشنود شاید به یکباره هنر نقاشی را به‌یاد بیاورد. بیشترین زیبایی‌شناسی‌های فلسفی به‌سبب رخنه‌گری شناخت‌شناسی که به شیوه استانده در کندوکاو چگونگی دریافت و دانشف نمونه‌های دیداری را به‌کار می‌گیرد، از پیش گرایش یافته‌اند تا هنر را در چارچوب مدل نقاشی بررسی کنند. گذشته از آن، پژوهش‌های فمینیستی فراوانی درباره‌ زنان در نقاشی و در فیلم انجام شده است.

واژه‌ «جنسیت» هرگز به نقش‌های اجتماعی که به مردان و زنان واگذار شده، اشاره ندارد. ما همیشه واژگانی مانند «مردانه»  و «زنانه»  را واگذار شده به سیستم‌های ارزشیابی  که از تک‌تک مردمان جداست می‌یابیم؛ «زنانگی»  و «مردانگی»  مانند دیگر واژگان وابسته به جنسیت همیشه با نرینه  و مادینه  پایاپای شدنی نیست. یعنی پژوهش درباره جنسیت در زیبایی‌شناسی بسیار فراتر از پژوهش درباره هنرمندان زن است و به کاوش درباره انگاشت‌های رویاروی یکدیگر و برنامه‌های ارزشی  نیاز دارد که معنای آن در زمینه‌های گوناگون فرهنگی و تاریخی در نوسان بوده است. بررسی جنسیت در فلسفه در سطح‌های گوناگونی پیش می‌رود.

گفته‌های بی‌شماری که هرکس می‌تواند در تاریخ فلسفه درباره انگاره کمبودهای آفرینشی زنان بیابد. برای نمونه گفته‌ شوپنهاور  که زنان توانایی آفرینندگی هنری ارزشمند و مهم را ندارند، آشکارا درباره‌ جنسیت است؛ در رویه‌ آشکار و بی‌پرده متن، به جنسیت بستگی می‌یابد و ناآشکارتر از آن، جنسیت با پوشیدگی بیشتری در تئوری‌هایی که به مردانگی و زنانگی ربط دارند یافت می‌شود اما با سر راستی کمتری در پیش‌ نهاده می‌شود، همان‌گونه که خواهیم دید، مفهوم‌هایی مانند زیبایی، ذوق و پسند و توانایی سرشتی، دارای این جنبه هستند.

هرچند فمینیسم همچون مقوله‌ای تئوریکی دیدگاه سیاسی یا فلسفی یگانه‌ای را مرزبندی نمی‌کند انگاره‌های مشترکی یافت می‌شود که پیگیری‌ دیدگاه‌های فمینیستی را در زیبایی‌شناسی و تئوری هنری آگهی می‌دهد. پگی فلن تئوری‌پرداز نمایش آن را بدین شیوه می‌گوید: «فمینیسم باور دارد که جنسیت، مقوله‌ای پایه‌ای برای سازمان‌دهی فرهنگ بوده و همچنان خواهد بود. افزون بر آن، الگوی آن سازمان‌دهی همیشه مردان را برتر از زنان می‌خواهد». این نگرش مشترک تحلیلی نشانه آن نیست که تئوری فمینیستی سراسر یکسان می‌نماید، یا همه هنرهای فمینیستی و یا همه کار زنان همانند است.

آیا غرب هنر خاورمیانه را استعمار می‌کند؟

 

آنچه هیچ کس به آن نیازی ندارد «هنر زیبا» سبک غربی با تزیینات شرق‌مآبانه است. این امر استعمارگری غم انگیز هنر منطقه خواهد بود.

حمید سوری: هنر خاورمیانه و ایران در سال‌های اخیر به گونه شگفت انگیزی در سطح بین المللی مطرح شده است. برای استفاده از این موقعیت و یا برای دور ماندن از تاثیرات مخرب آن، واکاوی، چرایی و چگونگی بروز این پدیده یکی از مبرم‌ترین نیازهای امروز هنر معاصر ایران است. اگر چه در این زمینه تحلیل نهایی را باید اندیشمندان بومی ارائه کنند اما تا آن زمان نوشته‌هایی مانند مقاله زیر نکات بسیار سودمندی در بر دارد که بدون تردید به کار می آید. متن زیر را خانم آنا سامرز کاکس در The Art Newspaper نوشته است.

آیا هنر خاورمیانه را استعمار می‌کنیم؟

هیچکس به «هنر زیبا» به سبک غربی با تزیینات شرق‌مآبانه نیازی ندارد.

هنر خاورمیانه در حال برآمدن است. امسال در دوسالانه ونیز بیش از هر زمان دیگری شاهد حضور نمایندگان کشورهای بیشتری هستیم. اکنون هنر خاورمیانه در نیویورک و لندن و مهمتر از همه در خود خاورمیانه دیده می‌شود. هنرهای تجسمی به جای عقب ماندن از شعر و موسیقی، حداقل برای نخبگان جهان وطن، در حال تبدیل شدن به مسئله‌ای داغ است.

براستی چه کسی تعیین می‌کند که هنر چه باید باشد؟ چه کسی در این جاده سریع سوار خواهد شد؟ منتقدین و برگزارکنندگان نمایشگاه‌ها، حراجی‌ها و دلالان، بنیادها و موزه‌ها همه این‌ها بخشی از این بازی‌اند. از آن جایی که هنر خاورمیانه گیاهی شکننده است، چیزهای زیادی در معرض خطر است و این هنر می‌تواند به راحتی در یک جهت یا جهت دیگر توسط افراد خارج از آنجا آموزش داده شود. چرا خارج از آن؟ چون هنوز نهادهای غربی و سرمایه غربی هر دو به هنر معاصر جهان اعتبار می‌بخشند. پرداخت شدن کمک هزینه از بنیاد فورد یا برگزاری نمایشگاهی در نیومیوزیوم در نیویورک، منجر به تغییری جدی در حرفه هنرمند می‌شود.

غرب تا اندازه زیادی آوانگارد چین را در سال‌های اخیر با انتخاب‌هایی که برای موزه‌هایش انجام داد و بازاریابی برای هنری که با مفهوم چیستی آوانگاردش مناسب می‌یافت تعریف کرده است. اما پس از چندی حباب این هنر در دو سه سال اخیر ترکید و تاثیر سوئی بر هنرمندانی گذاشت که تولید آثارشان از فرمول تعیین شده غربی برای بازار تبعیت می‌کرد.

ادامه نوشته

نمایشگاه «جهانی شدن و نیروی انسانی مهاجر» برپا می‌شود

 

 

 

تصویری از مسائل اجتماعی آسیا در اروپا

 

این نمایشگاه نمایی تراژیک از زندگی انسان معاصر را به نمایش می‌گذارد که در گیر و دار جهانی شدن بسیاری از مسائل اجتماعی را نادیده می‌گیرد.

به گزارش شبکه ایران به نقل از آرت دیلی موسسه اینیوا نمایشگاهی از آثار هارشا و چن چیه‌ژن را در محل ری‌وینگتون برپا خواهد کرد. این نمایشگاه با عنوان «جهانی شدن و نیروی انسانی مهاجر» در فصل پاییز برگزار خواهد شد.

ملیت‌ها عنوان چیدمان بزرگ هنرمند هندی، هارشا است که برای نخستین بار در اروپا و ری‌وینگتون به نمایش گذاشته خواهد شد. 192 چرخ خیاطی در این چیدمان به وسیله پارچه‌هایی نقاشی شده به وسیله دست، پوشانده شده‌اند و هر کدام از این پارچه‌های نقاشی (که بر روی هر کدام از آنها پرچم یک کشور نقش شده) نماینده یکی از کشورهایی است که سازمان ملل را می‌سازند.

هارشا هنرمندی است که شناخت و حساسیت بالایی نسبت به حالت و وضعیت انسان معاصر، طراحی جزئیاتی از سنت‌های فرهنگی در هند و سایر موضوعاتی که زندگی ما را می‌سازند، دارد. او در این اثر نمایی تراژیک از زندگی انسان معاصر را به نمایش می‌گذارد. او خود در باره اثرش می‌گوید: «ایده اولیه این اثر نخستین بار پس از بازدید من از یک کارگاه کوچک پارچه‌بافی شکل گرفت که این هم نمونه‌ای از واقعیت تقلاهای انسان در زندگی بود که من شخصا آن را تجربه کرده بودم. سیستم‌های موروثی حکومتی و استثمار امروزه یک بخش از سفارشات اقتصاد جهانی است.»

این هنرمند نمایی از جهانی را خلق کرده است که بوسیله پرچم‌ها از یکدیگر جداشده‌‌اند. وی برای این منظور از نخ‌هایی نازک استفاده کرده که چرخ‌های خیاطی را به یکدیگر متصل می‌کنند. این اثر هارشا برای نخستین بار در دوسالانه بین‌المللی شارجه (2009) به اجرا درآمده و در همان دوسالانه تحسین بسیاری را برانگیخت.. هارشا متولد میسوره هند است و لیسانس نقاشی خود را از همین شهر کسب کرده است.

اما هنرمند تایوانی، چین چیه‌ژن در فیلمی که از یک کارخانه پارچه‌بافی ساخته، بر روی گروهی از کارگران پارچه‌باف متمرکز شده است که به عنوان کارگران ارزان قیمت از کشورهای بیگانه استخدام شده‌اند. این فیلم نخستین بار در لندن به نمایش درآمده است. این هنرمند در سال 2003 از این کارگران دعوت می‌کند تا به کارخانه لیان‌فو که 7 سال پیش تعطیل شده بود بیایند. این کارگران کسانی هستد که توسط صاحبان این کارخانه بازنشست شده بودند.

چن چیه‌ژن در ابن‌باره می‌گوید: در تمام جهان، بسیاری از کارگران تجربه‌های مشابهی درباره مهاجرت کردن یا مهاجرت نکردن دارند. کارخانه‌های بزرگ دائما برای یافتن کارگران ارزان قیمت مکان خود را عوض می‌کنند و در این میان کارگران هستند که مردد می‌مانند.

نمایش سومین چیدمان قایق‌های «لموس» در برلین

 

 

 نگاه تراژیک هنرمند یونانی به مهاجرت

این اثر از سوی دیگر با نمایش در یک مکان عمومی قصد دارد تا تبعات تراژیک مهاجرت انسان‌ها را به نمایش بگذارد.

آکادمی «در کانست» چیدمانی از آثار کالیپی لموس هنرمند یونانی را در شهر برلین به نمایش خواهدگذاشت. این اثر به واقع سومین اجرای این اثر از مجموعه سه تایی از کارهای هنرعمومی این هنرمند است که از سال 2006 آغاز شده و پیش از این در شهرهای الیوسیس (شهری باستانی در شمال غربی آتن) و استانبول به نمایش گذاشته شده است. این اثر در رابطه با بیستمین جشن سالیانه «ریزش دیوار برلین» از 12 تا 30 اکتبر در معرض دید و نمایش عمومی خواهد بود. در همین راستا مستندسازی‌های فیلم و عکس مربوط به این اثر در آکادمی «در کانست» به نمایش گذاشته خواهد شد.

در میان این اثر میان رشته‌ای که بردی جهانی دارد، لموس در پی آوردن موضوع کوچ در میان توجهات عمومی است. لموس یک چیدمان سه‌تایی را خلق کرده است که یک همبستگی از مفاهیم و ارزش‌های جهانی را در مفهوم «عبور» از کشوری به کشوری دیگر با خود دارد؛ مفهومی از زندگی تا مرگ که از آن می‌توان به عنوان پتانسیلی از احیا و باززایی نام برد.

بنابر گزارش آرت دیلی، این قایق‌های ساده و چوبی ترکی که به وسیله یک مهاجر استفاده شده است، هنوز یک حقیقت تاریخی، احساسی و مفهومی را با خود حمل می‌کند که به این اثر یک وجه شاعرانه از دردهای انسانی می‌بخشد. در این اثر هنرمند از نه قایق زیبا استفاده کرده است که 4 عدد از این قایق‌ها به صورت یک تقاطع و صلیب از پایین‌ترین قسمت خود در کنار یکدیگر چیده شده‌اند تا حالت سمبولیکی از شهر برلین را به عنوان نقطه و تقاطع سیاست‌گذاری و مهاجرت در اروپا به نمایش بگذارند. این قایق‌ها دارای ارتفاعی در حد 13 متر هستند.

این اثر از سوی دیگر با نمایش در یک مکان عمومی قصد دارد تا تبعات تراژیک مهاجرت انسان‌ها را به نمایش بگذارد، و لموس قصد دارد تا در این فضا به نوعی یک گفت‌وگو میان اثر، خصوصیات این مکان و ببیندگان ایجاد کند. بنابر این گزارش سالیانه چیزی در حدود 3تا 4 هزار نفر به خاطر مهاجرت‌های غیرقانونی جان خود را از دست می‌دهند.

این اثر نخستین بار در سال 2006 میلادی در شهر الیوسیس در نزدیکی یکی از معابد یونانی کار شده است و در چیدمان دوم نیز با عنوان «سفر دوسره» در مرکز هنرهای معاصر سانترال استانبول به نمایش درآمده بود. کالیپی لموس هنرمند یونانی اصل‌ و متولد 1951 میلادی است که در حال حاضر در لندن مشغول به کار و زندگی است. تحصیلات این هنرمند زن یونانی در زمینه نقاشی بوده است. این هنرمند در کارهایش بسیار متاثر از هن و فرهنگ ژاپنی است.

 

ادامه نوشته

رزهای صورتی رکود حراجی «بنامز» را به خود اختصاص داد

 

 

نقاشی رزهای این نقاش امپرسیونیست، تصویری از شکوفه‌های صورتی رنگی است که به صورت استادانه‌ای در مقابل یک پس زمینه با رنگ‌مایه‌های خاموش و خاکستری نقش شده است.

 

مزایده رقابتی «بنامز و باترفیلدز» که در سوم آگوست سال جاری برپا شده بود با ثبت یک رکورد برای نقاشی رنگ روغنی مربوط به سال 1902 میلادی، اثر «فرانز بیشوف» نقاش اتریشی همراه شد. نقاشی «رزها»ی این نقاش در این حراجی بین‌المللی به قیمت 798 هزار دلار (بالاترین قیمت فروش آثار بیشوف در حراجی‌ها) فروخته شد.

 

 
«رزها» اثر حراج شده در «بنامز و باترفیلدز»

 

بنابر گزارش آرت دیلی، نقاشی رزهای این نقاش امپرسیونیست، تصویری از شکوفه‌های صورتی رنگی است که به صورت استادانه‌ای در مقابل یک پس زمینه با رنگ‌مایه‌های خاموش و خاکستری نقش شده است. این نقاش گل‌های رز زیبا و زنده‌ای را خارج از  سبد و همچنین رزهای دیگری را در یک گلدان زیبای سرامیکی به نمایش گذاشته است. در سراسر این نقاشی، بیشوف با مهارت خاصی از رنگ و ترکیب روشن و زنده‌ای برای تاکید بر احترام به طبیعت استفاده کرده است. بیشوف برای نقاشی‌های رز خود مشهور است و بسیاری از این گل‌ها را در باغ خود نگه می‌داشته.

 

 

در این حراجی همچنین کارهایی از گرانویل ردموند که صحنه‌ای از گل‌های وحشی است به قیمت 170 هزار دلار و دو اثر نقاشی از ویلیام ونت به ترتیب 96هزار و ششصد و 54هزار و نهصد دلار فروخته شد.

 

 
نقاشی دیگری از بیشوف

 

فرانز بیشوف متولد 1864 در بومن اتریش است. وی پس از طی کردن مراحل ابتدایی آموزش را در مدرسه صنایع دستی بومن می‌گذارند و با پیشرفت و استعدادی که در این مان نمایان می‌شود تصمیم به ادامه تحصیل در وینا می‌گیرد. بیشوف در این زمان طراحی، نقاشی آبرنگ و کارهای تزئینی با سرامیک را آموزش می‌بیند. وی در سال 1885 هنگامی که بیست و یک ساله بود تصمیم به مهاجرت به امریکا می‌گیرد. او در نیویورک اقامت گزیده و مشغول به کار در کارخانه‌های شیشه می‌شود . نقش او در کارخانه شیشه رنگ کردن حباب لامپ‌های شیشه‌ای بود. او سپس به دیترویت رفته و به کار در یک استودیو سرامیک می‌پردازد اما خیلی زود به استودیوی دیگری در دیربورن می‌رود و به آموزش تزئینات چینی مشغول می‌شود. بیشوف بعدها در نیویورک کلاسی مشابه را دایر می‌کند. این نقاش در سال 1929 درگذشت.

پایان مطلب/

چهره ی پنهان «نفریتی»

 

این پژوهشگران در آلمان با استفاده از تصاویر پرتونگاری متوجه یک چهره حک شده در قسمت درونی این نیم تنه با ارزش هنری و مربوط به مصر باستان شدند.

بنابر گزارش آرت دیلی، این پژوهشگران با استفاده از پرتونگاری به بررسی و مطالعه یکی از پرارزش ترین نیم تنه های نفریتی و مربوط به مصر باستان شدند. پژوهشگران بدین وسیله موفق شدند تا چهره ای را که با کمی تمایز و بسیار با ظرافت بر قسمت درونی این مجسمه حک شده آشکار کنند.

آنها همچنین بوسیله این شناخت جدید متوجه روشهای ساخت شاهکارهای کهن و اطلاعات مربوط به نگهداری این اشیاء شدند. بر اساس مطالعات انتشار یافته در شماره ماه آوریل نشریه پرتوشناسی در سال جاری، الکساندر هاپرتز، سرپرست این گروه مطالعاتی درباره این پژوهش گفته است: ما اطلاعات بسیار زیادی را درباره چگونگی ساخت این نیم تنه توسط مجسمه سازان درباری مصر باستان در 3300 سال پیش پیدا کرده ایم.

وی در ادامه می افزاید: ما فهمیدیم که این مجسمه دارای دو چهره کمی متفاوت از هم بوده وهمچنین بر اساس تفسیر حاصل از تصاویر پرتونگاری، به نتایجی درباره چگونگی نگهداری و جلوگیری از آسیب رسیدن به این شی بسیار با ارزش هنری رسیدیم. نیم تنه نفریتی یکی از بزرگترین کشفیات از مصر باستان است که در سال 1912 میلادی و در میان کاوش های استودیو معروف مجسمه های شاهانه تاتموس به دست آمد.

این نیم تنه شامل یک هسته مرکزی از سنگ آهک است که به وسیله لایه های گوناگون و ضخیمی از گچ پوشانده شده است. این نیم تنه برای نخستین بار در سال 1992 میلادی بوسیله پرتونگاری مورد بررسی قرار گرفته بود اما این بار با استفاده از تکنولوژی های پیشرفته و امروزی پرتونگاری، پژوهشگران موفق به آنالیز وضعیت این مجسمه با دقت بسیار بالایی شدند.

 

 

 

ادامه نوشته

دومین نمایشگاه «تاریخ ویدئوآرت روسیه» در مسکو برپا خواهد شد

 

بخش نخست در سال 2007 میلادی گشایش یافته بود و شامل ویدئوهای ابتدایی مربوط به سالهای 1985 تا 1999 میلادی می شد. بخش دوم نیز با ویدئوهای مربوط به دوره بلوغ و پذیرش کامل که از سالهای 1995 تا 2005 کار شده اند، گشایش خواهد یافت.

بخش دوم «تاریخ ویدئوآرت روسیه» که نخستین نمایشگاه آن در سال 2007 برگزار گردیده بود، در موزه هنرهای مدرن مسکو و با نمایش 40 اثر برپا خواهد شد.
«تاریخ ویدئوآرت روسیه؛ در سه جلد» یکی از پروژه های گسترده ای است که ارائه دهنده نمای کلی و فراگیری از تحولات ویدئوآرت در روسیه از میانه های دهه 1980 میلادی تا به امروز است. این پروژه اساسا یک پروژه آموزشی است چرا که به تمامی شنوندگان اجازه می دهد تا با بخشی از تاریخ هنر معاصر روسیه که تا به امروز چندان مطرح نبوده است آشنا شوند، و به هر حال این ارتباط فرهنگی ابتدایی مهمی است. ویدئو ضمنا زمانی را که هنر معاصر از درون یک هنر زیرزمینی و نیمه پنهان بیرون آمد و خود را به صورت نخستین فضاهای مستقل هنر معاصر نمایان ساخت، نشان داده بود.

ادامه نوشته

گل‌هاي پامچال 46 ميليون دلاري ماتيس

فروش بیش از 483میلیون دلار در سه روز

 

این فروش که بالاترین رکورد حراجی‌های اروپا را از آن خود کرده است، چند رکورد مختلف جهانی را نیز در فروش آثار امپرسیونیست‌ها و هنر مدرن، نقره، آثار دکوراتیو سده بیستم، مجسمه و کارهای هنری برجای گذاشت.

آرت دیلی در گزارشي به آخرين حراجي كريستي در پاريس پرداخته ك بخش كوتاهي از آن را در اين پست آورده‌ام.

حراج 3 روزه مجموعه وس سینت لورانت و پیر برگ در تالار با شکوه گراند پلایس در پاریس که به سفارش کریستی برپا شده بود، با آمار «483,835,144 دلار» به کار خود پایان داد.

این فروش تاریخی یک رکورد جهانی را برای مجموعه های گران‌بهای شخصی در حراجی‌ها برجای گذاشت. همچنین این فروش که بالاترین رکورد حراجی‌های اروپا را از آن خود کرده است، چندین رکورد مختلف جهانی را نیز در فروش آثار امپرسیونیست‌ها و هنر مدرن، نقره، آثار دکوراتیو سده بیستم، مجسمه و کارهای هنری برجای گذاشت.

این مجموعه استثنایی یکی از مهمترین مجموعه های هنری است که در دست بخش خصوصی بوده و توجه بی سابقه‌ای را از سوی خریداران آثار هنری از سراسر جهان داشت تا آنجا که تخمین پیش فروش برای این آثار به طور قابل توجهی نسبت به گذشته بیشتر بود.

مهمترین قسمت این آثار هنری نادر و استثنایی، اصل و بی عیب و نقص بودن آنها بود که در طی چهار ماه برگزاری این نمایشگاه توسط کریستی و با مشارکت پیر برگ و شرکت‌های سهام‌دار و مربوط  در نیویورک، لندن، بروکسل و پاریس، توجه مجموعه داران بین المللی را به خود جلب کرده بود.

بالاترین قیمت فروش این حراجی متعلق به یکی از آثار با نام «گل پامچال، فرش آبی و قرمز»(Les coucous, tapis bleu et rose) از هنری ماتیس نقاش فرانسوی بود که با قیمت 4/46 میلیون دلار به فروش رفت.

 

 
نقاشی «گل پامچال، فرش آبی و قرمز»- هنری ماتیس

آرت دیلی در گزارش خود از این نمایشگاه آورده است: نمایشگاه عمومی و تماشایی گراند پلایس، نخستین و تنها فرصت برای همیشه و برای دیدن این آثار بی همتای هنری بود. در طول 3 روز از 21تا 23 فوریه امسال و در نخستین تجربه آپارتمان سینت لورانت، بیش از 30 هزار نفر از این نمایشگاه بازدید کردند و بیش از 1500 نفر برای هر یک از فروش ها در ساختمان مخصوص به فروش آثار و در بزرگترین فروش تاریخی کریستی گرد هم آمدند.

«شاه عباس: بازسازی ایران» در موزه بریتانیا

در ادامه نمایشگاه «پادشاهان بزرگ»

 

تأکید موضوع آثار این نمایشگاه بر آثار دوران شاه عباسی صفوی است که از دوره حکمرانی او به عنوان دوران درخشش و شکوفایی هنر ایران اسلامی یاد می‌کنند.

نمایشگاه «شاه عباس صفوی» در موزه بریتانیا لندن افتتاح شد. این نمایشگاه که از دو روز پیش در این موزه برپا شده است رویکرد اصلی خود را معرفی شکوه هنر ایران در دوران صفوی با تاکید بر دوره حکمرانی شاه عباس معرفی کرده است.

این نمایشگاه همچنین در ادامه سلسله نمایشگاه‌های "پادشاهان بزرگ" موزه بریتانیا و بعد از نمایشگاه‌های امپراطوران چین و روم برگزار شده است. در این نمایشگاه بیش از 150 قطعه از اشیای دوران صفوی شامل قرآن‌های خطی، نقاشی، آثار خوشنویسی، ظروف چینی، بافته‌ها و منتخب آثاری از 30 موزه و مجموعه‌های دولتی و خصوصی کشورهای مختلف جهان است از اول اسفند سال جاری (19 فوریه 2009) به مدت 4 ماه در موزه بریتانیا ارائه می شود.

از جمله موزه‌های جهان که اشیا آنها در این نمایشگاه عرضه می‌شود می‌توان به موزه‌های آرمیتاژ روسیه، لوور فرانسه، متروپولتن آمریکا، تاریخ هنر ژنو، کتابخانه ملی روسیه، موزه آرشیو ملی کیف، موزه برلین کشور آلمان، موزه فیلادلفیا آمریکا، موزه جنوا ایتالیا، موزه ویکتوریا و آلبرت انگلستان و غیره اشاره کرد.
موزه‌های شرکت کننده از ایران با محوریت موزه ملی ایران عبارتند از: موزه رضا عباسی موزه میرعماد از مجموعه سعدآباد موزه فرش ایران، همچنین موزه کلیسای وانک، موزه چهلستون و موزه هنرهای تزئینی از اصفهان هستند که شامل 53 قلم از اشیا است.

لينك موزه بريتانيا

برنامه رويدادهاي اين نمايشگاه در لندن

ادامه نوشته

بزرگداشت هنرمند آهن‌پاره‌های شاعر در گالری برگ

 

 

 

ژازه طباطبایی یکی از هنرمندان سخت کوش و پرتوان عرصه هنرهای تجسمی بود که با حضور مستمر و موثرش در چهار دهه نقاشی و تندیسگری معاصر، در شکوفایی و غنای هنر امروز ایران سهم ارزنده‌ای داشته است.

مراسم بزرگداشت «ژازه طباطبایی» ـ هنرمند مجسمه‌ساز و نقاش ـ در نخستین سالروز درگذشت او، درگالری برگ واقع در عمارت عین‌الدوله برگزار می‌شود.
گالری برگ با همکاری نشریه تندیس قصد دارد، در نخستین سالروز خاموشی هنرمند مدرنیست ایرانی، بزرگداشتی را در روز شنبه - 26 بهمن ماه سال جاری برگزار کند.

همزمان با این مراسم ، بخشی از کارهای نقاشی و مجسمه این هنرمند نیز درگالری برگ به نمایش گذاشته می‌شود.
ژازه طباطبایی از پیشگامان هنر مدرن در ایران و تلفیق آن با مایه‌های هنر سنتی و نقاش و حجم‌ساز برجسته معاصر بود که بیشتر ماه‌های سال را در اسپانیا می‌گذراند، اما پاییز سال گذشته را به تهران آمد و پایان زمستان را ندید.  ژازه تباتبایی (طباطبایی)، زاده ۱۳۰۹ در تهران، نقاش، مجسمه‌ساز، شاعر و نمایش‌نامه‌نویس ایرانی بود. او «نگارخانه هنر جدید» را که اولین نگارخانه (نگارخانه) ایران و یکی از مراکز فرهنگی مهم زمان خود بود تاسیس کرد. ژازه خود نام خویش را «تباتبایی» امضا می‌کرد.

برای خواندن متن کامل بر روی ادامه مطلب کلیک کنید

ادامه نوشته